Benim hayatımda ilk aşık olduğum erkek babamdı. Gerçekten aşıktım ona. O kadar güçlü, kuvvetli bir adam ki beni hayrete düşürüyordu. Hep yanımdaydı. Onu evde 2 gün görmediğimde hasta olduğumu bilirim ben. Ama şimdi ise keşke evden gitse de biraz rahatlasam diyorum. Değişmeseydi belki böyle demezdim belki hala onu görmeyince hastalanırdım. Onu tanıyamıyorum artık. Acaba büyüdüğüm için mi böyle davranıyor? Büyüdüğümü kabullenemiyodur belki ama bunu da görmesi lazım. Evet beni eskisi gibi sırtına alamaz, beni kucağına alıp döndüremez, sevdiğim oyunları oynayamaz benimle ama neden beni prenseslikten çıkardı ki?
Benim mi suçum var diyorum düşünüyorum da bişey bulamıyorum. Ona saygım sonsuz. Ama sevgimden şüphe ediyorum artık. Onu eskisi kadar çok seviyor muyum diye 2 defa düşünüyorum. Beni o kadar çok kırdı ki. Hiç düşünmezdim bir gün gelipte böyle olacağını. Beni görmezden geliyor. Sanki onun ilk göz ağrısı değilim de başına belayım.
Her kız babası tarafından sevilmeyi ve arasının iyi olmasını ister. Babasının en küçük bir lafı bile kalbini kırmaya yeterlidir. Öyle değil mi? Çünkü baba farklıdır. Anne gibi değildir. Annen söylenir sana ama ciddi olmadığını bilirsin o annedir. Ama baba öyle mi ya? O seçerek söyler, ciddidir. Bilir her şeyi.
Hani derler ya "Baban o senin. İster döver ister sever." diye. Kızını dövemez ama öyle bir kırar ki kız neyi nerden toplayacağını şaşırıyor. O kız benim işte. Bugüne kadar babam benim her istediğimi yaptı evet doğru ama son zamanlarda istediklerimi istemeyerek yaptı. Her neyse. Babama sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum. Umarım hep yanımda olur. Onu seviyorum. Ne olursa olsun babanızın değerini bilin. Ne abiniz ne de sevgiliniz ona benzemez. O babadır. O kraldır. O her şeydir. Onu bırakmayın. Son nefesine kadar onunla kalın. Ben yapamazsam bile siz yapın. Babanıza ve kendinize iyi bakın. Sevgiler.
(Bu arada türkçe klavye buldum. Mutluyum)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder