Çocuk sevilmez yani ben sevmem, sevemem

Malesef gördüğünüz doğru. Ben çocuk sevmiyorum. Onlarla 10 dakika bile aynı ortamda kalamıyorum ve her ne hikmetse çocuklar beni çok sever. 

Mesela ben 6 çocuklu bir ailede büyüdüm. Benden önce tam 3 tane abim ve benden sonra 2 tane kardeşim var. Buna rağmen çocukları sevmiyorum. Ki kuzenlerimi saysam sonu gelmez. Anne ve babalar çıldırmış olmalı. O kadar çocuğu ne yapıcaklarsa artık. Her neyse. Ben evin ilk gözbebeğiydim. Ah keşke hala öyle olsaydım. Benden sonra gelen kız kardeşim malesef yerimi kaptı. Fena kıskanırdım onu. Acaba onun yüzünden mi sevmiyorum? Bu soruyu pek çok kez kendime sormuşumdur ama ne fayda cevabı hala ortalıkta yok. 

Ağlayan çocuk denen bişey var. Ne kadar katlanılmaz sesleri var. Mümkün olduğunca ordan uzaklaşıyorum. Bir de el üstünde tutulmazlar mı... Ya bırak ne hali varsa görsün zaten susar. Susmak zorunda. Bu yazıyı okurken büyük ihtimalle senden anne manne olmaz diyeceksiniz. Şimdilik öyle bir niyetim olduğu söylenemez zaten. Ama sevgili çocuklar anneleriniz değerini bilin. Helal yani. Sen onca karnında taşı sonra dünyaya getir ve büyüt. Cidden muhteşem bişey.

Ben kötü bir ablayım. Oturupta 10 yaşındaki kardeşimle hiç muhabbet etmişliğim yoktur. Benden çok korkar. Ama korkunç değilim ki ben :( 

Tamam size söz veriyorum. İyi bir abla olucam bundan sonra. 

İyi bir abla, olursa bir gün iyi bir anne. Sizi seviyorum. Ama sizi çocukları değil. Şimdilik kendinize iyi bakın. Neyse çocuklara da iyi bakın bari...